Nowinki

Nie myślcie, że nic nie piszę. Mam wreszcie wenę. To tryptyk trzech nowel. Pracuję nad tym.

Po długiej przerwie wymyśliłam parę wierszy. Nie mogę się otrząsnąć.

Listopad - Haiku

Za oknem ciemno.

Listopadowa noc

szybko zapada.

Na moście w Avignon

Najciekawsze jest to

czego nie widać

smak ciemności jest

tańczącą ciszą we mgle

Na moście w Avignon

cisza otwiera usta

bezgłośnie śpiewając

o drugim brzegu

mostem uciętym

Drugi brzeg czeka

na tańczących

wśród nich ja czekam

na swoją kolej

kiedyś pofrunę i spotkam

tych odważnych

(wrzesień 2018)

Chłodem

Listopadowy chłód

zatarł obraz gorącego lata

Pamięć drzew szpitalnych

podzielonych

żaluzjami na segmenty

i ludzkiego ciała

podzielonego między życie

i śmierć

Jednoczesne doświadczenie

niezrozumiałej

wielowymiarowości

Krew kapie w kroplówce

miarowo

sprawiając wrażenie skuteczności

Świetlówki odbijają się

w źrenicach

spojrzenie znika za żaluzjami łez

w nieodwracalny proces

październik 2018

Śmierć życzliwa

Jest delikatną damą

łaskawą

Zakręci się przez moment

tyle co zawrót głowy

muśnięciem zatrzyma życie

Obserwator zrozumie

prośbę ciała

życzliwie ją powita

i zamknie oczy delikatnie

bo ten obraz już nie dla niego

A ty prosisz

chodź miła weź co twoje

i odejdź daleko

Zapomnij o mnie

na jakiś czas

październik 2019

Sen

Był sen

zapodział się gdzieś

w drodze do innej głowy.

Wpadł do wiadra smutku

oszołomiony

a przecież miał w programie

taniec śmierci na jeziorze

Z wachlarza efektów

wybrał wiatr

zwołując nim umarłych.

Zdziwieni wiotko tańczyli

na lodowej tafli

w nokturnie lodowym

zrodzonym ze smutku.

Szuwary szeleszcząc rytmicznie

kołysały się płacząc

diamentami

staccato

listopad 2019

Spotkanie

Spostrzegłam właśnie postać

w załomku oka strukturze łzy

spytałam sama siebie

mylę się, czy to naprawdę ty?

Czasem przychodzą obrazy

jak wątki płótna osnowy dni

odwracasz wzrok i pytasz

to omam czy to jeszcze my?

Boisz się znikasz w osłonie pajęczyn

przed blaskiem dnia

zasypiasz znowu w kokonie

swych lęków zamkniętych bram

Ta głośna cisza przytłacza cię

Zamykasz oczy i słyszysz dźwięk

ze środka ciebie wijące się

zamknięte kręgi tonów, wiem

Że to ostatnie chwile razem

bez żalu 

przeprosin 

bólu 

łez

bez  bycia wspólnoty darem

bez szczęścia tez

bez …

bez …

Puste krzesło

Bardzo samotne porzucone

lekkie ciężarem utraconym

prostuje nogi

oddycha z ulgą

i nie rozumie

po co mu tak lekko

przecież

może było ciężko

lecz za to cieplej milej

i czuło się potrzebne

jak fajny mebel

miało kontakt z ciałem

miękkim życzliwym

a teraz czuje jak stygnie

zamiera

niepotrzebne nikomu

puste krzesło

15.08.2018

Waga ciszy

Ludzie jak drzewa zimowego lasu

tacy sami

idę szronem chrupko bezimiennie

przeźroczysta

pod rękę z ciszą

co ma swoją wagę

coraz cięższa

pyta

na ile sposobów umiesz zaakceptować żal

sięgam po słowa

i mam pustkę w dłoniach

cicho patrzę na opadły liść

proszę

aby pożegnał czas przeszły

by moja krew nie była tak blada

 Dni

Na ramieniu usiadł mi kruk

w dziobie trzymał

klucz do śmierci

dał mi już lekcje zamykania oczu umarłym

i świadomość że ta jest lekka

i trwa sekundę

w osamotnieniu czas płynie wolniej

bezsensownie i niepotrzebnie

boję się tych dni bliźniaczych

zastępujących wizję jutra

łzy dodają koloru dniom

czerni nocy

w rozdwojeniu już nie wiem kim jestem

Ławeczka

Pod drzewem zbyt

blisko stała ławeczka

aż wrosła w nie

a pień wyrwał ją z ziemi

teraz jest wyżej

ponad to co na ziemi

z nóżkami

sterczącymi w powietrzu

nikt na niej nie usiądzie

zarosła mchem niepamięci

kieruje się ku niebu

wraz z gościnnym drzewem

już nie do ruszenia

jak pamięć

padnie razem z drzewem

nigdy wcześniej

 Nowy dom 3

W nowym domu

łzy już nie wpadają przez okno

kłótnia zamknęła usta

milcząca uciekła

szukając nowego tematu

Ciszę przerywa otwarte okno

krzyk mew i kwakanie kaczek

na wodzie

a brzozy szumią pojednawczo

dla nich i dla mnie pogodzonej

Mam oczy z jadeitu

tak samo twarde bezkolorowe

jak kamień przydrożny

Jest dobrze choć

do pełni brakuje czegoś

Jaśminu kiść

Przygarniam ręką jaśminu kiść

za zapach słodki dziękując mu.

już nie ma sensu tak dalej iść

ku tamtej ciemnej stronie snu.

Wystarczy zboczyć w chmurny cień

policzkiem musnąć floksów woń

by zetrzeć wszystkie smutki zeń

i twarzą czystą przylgnąć doń.

I poczuć serca Twego bicie

w załomku liścia, barwie bzu.

z zapachem floksów pójść przez życie

tęsknotą wielką wtórować mu.

Kwiaty naszego niespotkania

roztoczą wonie z krainy snu,

eksplozją barw, co wzrok omamia

nadadzą sens nowemu dniu.

 Spotkanie

Spostrzegłam właśnie postać

w załomku oka strukturze łzy

spytałam sama siebie

mylę się, czy to naprawdę ty?

Czasem przychodzą obrazy

jak wątki płótna osnowy dni

odwracasz wzrok i pytasz

to omam czy to jeszcze my?

Boisz się zanikasz 

w osłonie pajęczyn przed blaskiem dnia

zasypiasz znowu w kokonie

swych lęków zamkniętych bram

Ta głośna cisza przytłacza cię

Zamykasz oczy i słyszysz dźwięk

ze środka ciebie wijące się

zamknięte kręgi tonów, wiem

Że to ostatnie chwile razem

bez żalu przeprosin bólu łez

bez  bycia wspólnoty darem

bez szczęścia tez

bez

bez

Puste krzesło

Bardzo samotne porzucone

lekkie ciężarem straconym

prostuje nogi

oddycha z ulgą

i nie rozumie

po co mu tak lekko

przecież

może i było ciężko

lecz za to cieplej milej

i czuło się potrzebne

jak fajny mebel

miało kontakt z ciałem

miękkim życzliwym

a teraz czuje 

jak stygnie

zamiera

niepotrzebne nikomu

puste krzesło

Zadumanie

Lepiej jest nie zauważać

codziennej krzątaniny

poprawić komuś kołnierzyk

lub wypastować buty

Dobrze gdy możemy przerwać ciszę

nawet ostrym słowem

mieć kogoś do troski

bardziej niż o siebie

Cudownie gdy nie myślisz

że go stracisz bo znika część ciebie

jesteś kawałkiem całości

Źle gdy dowiadujesz się przypadkiem

że byłaś kochana

bo nigdy tego nie powiedział

i byłaś zakładnikiem tej miłości

Z niedowierzaniem stałaś nad nim

obejmowanym przez śmierć

a on dotknął cię z trudem

najczulej jak potrafił.

Trzy nowe wiersza ...po czternastym sierpnia 2018 roku

wrzesień 2018 c.d. Nowe wiersze 2017

Waga ciszy

Ludzie jak drzewa zimowego lasu

tacy sami

idę szronem chrupko bezimiennie

przeźroczysta

pod rękę z ciszą

co ma swoją wagę

coraz cięższa pyta

na ile sposobów umiesz zaakceptować żal

sięgam po słowa

i mam pustkę w dłoniach

cicho patrzę na opadły liść

proszę

aby pożegnał czas przeszły

by moja krew nie była tak blada

Dni

Na ramieniu usiadł mi kruk

w dziobie trzymał klucz do śmierci

dał mi już lekcje zamykania oczu umarłym

i świadomość że ta jest lekka i trwa sekundę

w osamotnieniu czas płynie wolniej

bezsensownie i niepotrzebnie

boję się tych dni bliźniaczych

zastępujących wizję jutra

łzy dodają koloru dniom czerni nocy

w rozdwojeniu już nie wiem kim jestem

Ławeczka

Pod drzewem zbyt

blisko stała ławeczka

aż wrosła w nie

a pień wyrwał ją z ziemi

teraz jest wyżej

ponad to co na ziemi

z nóżkami

sterczącymi w powietrzu

nikt na niej nie usiądzie

zarosła mchem niepamięci

kieruje się ku niebu

wraz z gościnnym drzewem

już nie do ruszenia

jak pamięć

padnie razem z drzewem

nigdy wcześniej

Villanella kwietniowa

Villanella kwietniowa

Kwiecień jest wciąż niezdecydowany.

Zimę, czy wiosnę ma trzymać za ręce.

Zmienny jest jak kobieta - malowany.

Niech każdy zagon będzie obsiany.

Dniu bezdeszczowemu dziękując w podzięce,

bo kwiecień wciąż niezdecydowany.

Każdy ogródek lubi być podlany,

choć ludzie moczą się w udręce.

Toż on tak jak kobieta – malowany.

Na hali wesoło biegają barany.

W liściach już słychać śpiewy ptaszęce,

lecz kwiecień – wciąż niezdecydowany.

Jesteśmy zatem nadzieją wezbrani.

Trwamy tak sobie w kwietniowej udręce!

Jak zmienny jest ten miesiąc malowany!

Proszę was zatem rolnicy kochani,

w niebo kierujcie spojrzenia cielęce!

Ten kwiecień, wciąż niezdecydowany,

zmienny jak kobieta pięknie malowany.

Villanella marcowa

Villanella marcowa

Marzec w ogrodzie jest miesiącem pracy.

Drzewka aż proszą się o fryzjera.

Wiemy – bez pracy nie ma kołaczy.

Drzewa stojące smutno – ponuracy,

każde gałęzią nagą spoziera.

Marzec wśród drzew jest miesiącem pracy.

I niech mi ktoś mądry to wytłumaczy,

skąd ta do pracy ciężka bariera!

Przecież bez pracy nie ma kołaczy.

Jesteśmy przecież tak wieloracy.

Wcale nie trudno znaleźć frajera.

Marzec jest przecież miesiącem pracy.

Kotki zachęca do współpracy,

a wie to nawet kocur – przechera,

że bez miłości nie ma kołaczy.

Więc niech mi marzec to wybaczy,

bo jestem leniem jak cholera!

Marzec jest przecież miesiącem pracy,

i wiem, że bez pracy nie ma kołaczy.

Villanella lutowa

Villanella lutowa

Luty, to ten najkrótszy z braci.

Raptem dwadzieścia osiem dni liczy,

Jakby celowo wcześniej się zbudził

Wrzośce zakwitły sobie na luzie,

spod śniegu wystawią oblicze.

Lecz luty to ten najmniejszy z braci.

Dzieciom zaróżowiło buzie,

kiedy biegają z psami na smyczy.

A luty? Jakby właśnie się zbudził.

Jakże daleko jeszcze ten grudzień.

Rok dni lutemu też nie pożyczy,

bo luty to ten najcichszy z braci.

Dni swe wykuwa w trudzie.

Nikt mu nie powie, że się nie liczy,

chociaż wygląda, jakby się zbudził.

Wszystko mu idzie jakby po grudzie,

choć nie wygląda żeby się byczył.

Luty to ten najkrótszy z braci,

bo on celowo wcześniej się zbudził.

Co to jest villanella

Villanellę cechuje kunsztowna konstrukcja, na którą składa się pięć trzy wersowych strof rymowanych w układzie aba. Szósta, ostatnia strofa, zbudowana jest z czterech wersów w sekwencji abaa. Układ wersów musi spełniać sztywne warunki. Pierwszy wers, lekko zmodyfikowany, musi się pojawić jako trzeci w drugiej, czwartej i szóstej strofie, a wers trzeci na końcu strof trzeciej, piątej i szóstej. Sens powtórzonych wersów może być zmieniony, natomiast rym, rytm i brzmienie powinny zostać zachowane. 
Dokładniejszy wzorzec jest poniżej -

I zwrotka - A1 b A2, 
II zwrotka - ab A1,
III zwrotka - ab A2 
IV zwrotka - ab A1 
V zwrotka - ab A2 
VI zwrotka - ab A1 A2

Villanella styczniowa

To styczeń niesie nadzieje.

Dzień dłuższy i ptaki czekają,

aż zalśnią nam słońcem aleje.

Pod powiekami mamy marzenia

o tych dniach co wiosną się stają,

bo styczeń uwalnia nadzieje.

A w oknie szyba się zmienia

i mroźne malunki powstają,

lecz w nich widzimy aleje.

Otuchą nas styczeń wypełnia,

że mrozy i śnieg w końcu mijają.

Ten miesiąc nam daje nadzieje.

Za oknem oczar się spełnia

kwitnący złotą koronką się staje.

W tym złocie zalśnią aleje.

A więc rozświetlmy spojrzenia,

niech myśli dobrze się mają.

Bo styczeń daje nadzieje,

by w blasku zakwitły aleje.

Villanella majowa

Maj nas czaruje, kusi, mami,

rosą zieloną się obmywa,

noce ubarwia słowikami.

Patrzymy w gwiazdy zachwyceni,

tak to czasami z nami bywa,

maj nas zniewala, kusi mami.

Gdy w niebo wciąż tak zapatrzeni,

nawet, gdy latek nam ubywa,

zawsze pragniemy brać garściami.

Świadomi masy gwiazd, przestrzeni,

widać jak maj swój czar dobywa,

jak nas co roku kusi, mami.

Tak młodzi duchem, postrzeleni,

gdy pąki wiśni wiatr rozrywa,

wiemy, że maj nas kusi, mami.

A więc co roku urzeczeni

nie wiemy co z nas się wydobywa,

co tak nas w maju kusi, mami?

Spytajmy drzewa  ze słowikami.

Dla Seniorów

Kiedy słonko nam przygrzewa,

wychodzimy na podwórze.

Niebo kreśli biała mewa,

pachną słodko białe róże.

A więc szybko na ławeczkę,

by kosteczki się nagrzały.

Złapmy promyk na chwileczkę (albo: weź zakąskę i wódeczkę)

Dziadek – duży, wnuczek – mały.

Radość życia – wielka sprawa!

Niechże każdy w to uwierzy!

Niechaj zniknie nutka łzawa!

Trzeba życie pięknie przeżyć!